دیدگاه خداباوران دربرابر ناخداباوران به زندگی

[folaani]

آنجایش که "دادگری"ِ این نگره‌یِ^[1] باززایش^[2] در خود هیچ دادگری‌ای ندارد: اینکه کودک سرطانی چیزی از گذشته‌یِ [کثیف] خود به یادنیاورد, ولی برای آن سرطانی باشد
و بمیرد و در زندگی پسین دیگر سرطانی نباشد (و باز چیزی به یاد نیاورد) در خود دادگری ندارد, پس هیچ گرهی از پیش‌انگاشتِ^[3] «جهان دادگرانه باید باشد» نمی‌گشاید.
----
1. ^ negar+e::Negare || نگره: فرضیه Ϣiki-En theory
2. ^ bâz+zây+eš{pasvand}::Bâzzâyeš || باززایش: تناسخ Ϣiki-Pâ, Ϣiki-En, Ϣiki-Pâ reincarnation
3. ^ piš{pišvand}+engâšt::Pišengâšt || پیشانگاشت: پیشفرض Ϣiki-En presumption

روح بین زندگی ها یکی و پایدار است و همه چیز در آن ثبت و ضبط میشود.
فراموشی ظاهری و موقتی است.
در بین زندگیها، در برزخ، و بطور کلی در حالت روحانی روح همه چیز را بیاد میاورد.
همچنین در زندگی زمینی نیز در ضمیر ناخودآگاه انسان این خاطره ها و درک وجود دارد.

بعدهم این بحث نیاز به آگاهی در لحظهء جاری (زمان اجرای مجازات) برای اجرای عدالت برای بنده مقداری مبهم و اثبات نشده بنظر میاید.

فرض کنیم مثلا یک نفر مرتکب جنایت شده است و بعد حافظهء خود را از دست داده است. فرضا جرمش با شواهد و مدارک و شاهدان مسلم متعدد و تردیدناپذیر ثابت شده است. آیا نباید او را مجازات کرد؟
اصلا فرض کنید بعد از اینکه خودش هم به جرمش اعتراف کرده است حافظهء خود را از دست داده است.
حال شاید تا آخر عمرش هم حافظه اش برنگردد.
فرض کنید پزشکان و روانشناسان میتوانند بفهمند که واقعا چیزی به یاد نمیاورد و تقلب نمیکند.
آیا باید این فرد را آزاد گذاشت چون چیزی از جرمش یادش نمی آید؟