نمیدونم. شاید صدا شاید هم نحوه صحبت کردن. :D
ولی به طور کلی به نظر من اینکه یه نفر رو به خاطر معیارهایی که داره دوس داشته باشیم خیلی جالب به نظر نمیرسه. یعنی ما در واقع اون معیارها رو دوست داریم نه خود شخص. مثلا زیبایی، یا پولداری. یا لاغری، یا اجتماعی بودن. فرضا اگه یه وقت بیچاره افسردگی گرفت و یا تغییر روحیه داد دوست داشتنه هم از بین میره. یا مثلا زیبایی تعریف خیلی گسترده ای داره و ممکنه خیلی عوامل دیگه توش نقش داشته باشن. یه آدم خبیث زیبا بعد از چند وقت که بشناسیش به نظر زشت و چندش آور ممکنه برسه. علاوه بر اینکه کاملا هم نسبی هست. فرضا من از یکی ممکنه خوشم بیاد و به نظرم زیبا برسه و یکی دیگه به نظرش همون شخص اصلا زیبا به نظر نرسه. شایدم منظور معیارهای موقتی باشه.
بعدم آدم مگه شی هست که یه معیارهای مشخص و تعریف شده ای داشته باشه که طبق اون معیارها بخوای انتخابش کنی. آدما معمولا چند بعدی غیر قابل پیش بینی هستن نمیشه چند تا برچسب تا آخر عمر به یکی زد.
معیار خیلی خوبه .. اما اینکه معیار داشته باشی برای انتخاب همسر یا شریک یه چیز معین نیست و اولا اینکه بسته به شرایط تغییر می کنه و گاهی اتفاقاتی در زندگی می افته که واقعا به قول یکی از دوستان دهن همه ی معیار های شسته و رفته در ذهن رو آسفالت می کنه !![]()
شیرین بهرحال یه آدمایی با یه خصوصیاتی به دل آدم نمیشینن، تجربه کسب میکنه آدم دیگهپس میتوونیم با قطعیت بگیم چه جور آدمایی ایده آل نیستن برامون.
راستی میبینم که آواتار گذاشتی برا خودت، الان متوجه شدم![]()
از پسرهای سیریش و سمج پیشه بدمان می آید ؛
در ضمن شاید نظر تو فقط درباره قیافه درست باشه، وگرنه میشه آدم از یکی خیلی خوشش بیاد ولی پولدار نباشه، آدم بگه کاش فلانی پولدار بود؛ معیارش تغییر نکرده.
در مورد سواد و مذهبی بودن و این چیزا هم که دیگه اگه کسی خلاف اون چیزی که تو ذهنته باشه و همون برخورد اول خودشو نشون بده، دافعه ایجاد میشه. مگر اینکه آدم نشناخته یهو یکیو ببینه و تو همون نگاه اول عاشق بشه که کم پیش میاد.
هماکنون 1 کاربر سرگرم دیدن این جُستار است. (0 کاربر و 1 مهمان)