نظرسنجی درباره ی یک مسئله اخلاقی

[asmani]

با تشکر از پاسخ دوستان.

گزینه یک. مطمئنم پس از چند سال نوری آستانه درد بدنم آن اندازه بالا می‌رود که عادی می‌شود!

از آنجایی که فرض مسئله اینست که شما تا ابد به 'دردناک' ترین شکنجه ها و 'رنج' ها دچار خواهید بود، میتوان نتیجه گرفت که اگر آستانه درد بدن شما با نرخ مشخصی بالا رود، شدت شکنجه ها نیز با همان نرخ افزایش می یابد! البته قبول دارم، شاید این مورد را در صورت مسئله، مبهم بیان کردم، بهرحال اکنون میگویم که منظور اینجانب چنین چیزی بوده است.

درضمن، میدانم که شما به شوخی فرمودید، برای آن دسته از خوانندگانی که احیاناً آگاهی نداشته باشند: سال نوری واحد طول/فاصله است.

من فکر میکنم اگر تمام انسان ها دارای درد و عذاب باشند، زندگی برای من ممکن نیست. فرض کنید میبینید معشوقه شما، خواهر و برادر و اقوامتون همگی دارن درد عجیبی میکشند. از طرفی هم نه میتونید سرکار برید و نه تو خیابون و نه فعالیت اجتماعی دیگری بکنید. نمیتونید با همسرتون به سفر برید، نمیتونید به دیدن برادری برید که روی تخت خوابیده و به شدت درد میکشه. شما با دیدن اینکه تنها فرد سالم در زمین هستید و تمام افرادی که بهشون دلبستید دارای ناراحتی هستند که کشنده است، خودبخود ممکنه دچار افسردگی و بیماری هایی به سختی همون درد و عذاب بشید. بنابر این اینجا شما بازی رو دو سره باختید.

در صورت مسئله فرض شده که شما در یک جهان ساختگی همه چیز را مطابق روال عادی میبینید، یعنی آن درد کشیدن دیگران را نمیبینید و همچنین آن ماجرا از حافظه شما پاک میشود.

من فکر میکنم گزینه اول با توجه به اینکه دستکم معقول تر به نظر میرسه، گزینه اخلاقی تری هست.

گمان می کنم مطابق دستکم اکثر تئوری های اخلاق، گزینه یک اخلاقی تر است. پرسش این تاپیک در واقع در مورد لزوم پایبندی به اخلاق -در این مورد خاص- است؛ وقتی که اخلاقمداری زیان هنگفتی برای شخص داشته باشد.