در گذشته جای واژه ی خدا واژه ی بَغ یا یزدان را که چندینه یِ ایزد به چم ستودنی است را بکار می بردند از آنجا که آیینِ ایرانی همآهنگ با زیست بوم بوده هرآنچه را که مایه ی آبادانی و شادی بوده می ستودند.
در زبان پارسی =====> به نام یزدان
در خواندن پهلوی =====> به جای (به)می گفتند پَت
پَت به چمِ پدیدار . پدیده می باشد.
و نام همان نام خوانده می شده.که بدین روی خوانده می شود:
پَت نام ِ یزدان
به این گزاره بنگرید:
درزبان پارسی=====>کوهِ بلندودشت فَراخ
شیوه یِ خواندن پهلوی===> کُوفی بُورز اُو دَشتی فراخو
کوف، کوفه= کُپه ، به چمِ کوه کوچک می باشد.
چاچ : نام شهری در زمان ایران باستان که کمان های خوب می ساختند. و در زبان عربی که واج "چ" نداشتند به این شهر شاش میگفتند که سپس تر به تاشکند ناموَر شد..
ژاژ: گیاهی است که شتر می جود و دور می اندازد. مانند آدامس.
شطر: شهر
بغ: (بگداد) به چمِ بزرگ . و از نامهای یزدان به شمار میرفته است که واژه ی بغداد به چمِ خداداد یا بزرگ داد است
"واژه نامه"
پَت درود---> بدرود
شاد بَوِت ---> شادباشید
پِروُچ بَوِت ---> پیروزباشید
اوُتان کیشور---> کشورتان
آپادان ---> آباد-آبادانی
فِرَزَندانی اِران---> فرزندان ایران
وِهروُچ کار---> به روزگار
اِرانی آپاتان رات --->برای آبادانی ایران
توُخشیش اَپایِت ---> کوشش نمایید.
دانیشین اَپایِت ---> دانش داشته باشید.
وِنیشنی اَپایِت ---> بینش داشته باشید.
اوشاتی بدرود---> شادباشید و به تن درستی
پاسخ با گفتآورد