گفتگو پیرامون کمونیسم و سوسیالیسم

[Mehrbod]

اسرائیل زخم‌هایی‌ از آمریکا خورده است که اگر می‌‌خواست به روی خود بیاورد امروز دشمنی جمهوری اسلامی بسیار ناچیز تر از دشمنی آمریکا با اسرائیل می‌‌شد ، یک نمونه آن همکاری سازمان جاسوسی آمریکا با علی‌ حسن سلامه رهبر و مغز متفکر گروه سپتامبر سیاه است که ۱۱ ورزشکار اسرائیلی را در المپیک مونیخ کشتند و یا پناه و فراری دادن جنایت کاران نازی بعد از جنگ جهانی‌ دوم . گاهی وقت‌ها لازم است انسان سکوت کند ، امروز در دنیا دوستی‌ با دولت آمریکا بسیار بیشتر به نفع هر کشوری هست تا دشمنی با آن.

چطور است که این مرام هر کجا دنیا که رفته آنجا را به خاک سیاه نشانده است؟

درود, من فکر نمی‌کنم همه کشورهای کمونیستی به خاک سیاه نشانده شده باشند.

ولی حتی اگر این را هم بپذیریم, می‌توان چند توضیح گوناگون به آن داد. نخست آنکه بیشتر جنگ‌های
فکری امروز همواره از سوی آدم‌های باهوش‌تر در برابر آدم‌های کم‌هوش‌تر بوده است. برای نمونه, در جنگی
که بین ایدئولوژی‌های آتئیسم و اسلام داریم, روشن است که کسانی که با ابزاری مانند فرگشت و ژنتیک و
پزشکی نوین و ... آمده‌اند بسیار پیشرفته‌تر از کسانی هستند که همچنان برای شفا به ضریح فلان امام‌زاده آویزان می‌شوند!

ولی از سوی دیگر, می‌بینیم که به این سادگی‌ها نیز آتئیسم و خردگرایی نتوانسته‌ قدرت را بدست بگیرد.

اکنون کمونیسم برای هر کس که اندکی بالاتر از میانه مردم قرار داشته باشد لزوما دورنمای زیبایی را
نشان نمی‌دهد و از همین‌رو دشمنی با آن, به ویژه در میان قشر فرهیخته و باهوش بسیار زیاد است.
همه این‌ها به اینکه ما هیچگاه نتوانیم این سیستم را درست داشته باشیم کمک می‌کنند.

هر آینه, هیچ‌کدام این‌ها فرنود اینکه بگوییم کمونیسم بد است نمی‌شود و
نمونه‌های تعدیل شده آن مانند سوسیالیسم, دست‌کم تا امروز به خوبی پاسخ داده‌اند.

آمریکا نیز این‌روزها به سویی می‌رود که دیگر سراسر کاپیتالیستی نیست, برای نمونه واپسین قانون بیمه‌ای
که در آمریکا داریم, با گرفتن مالیات از همه مردم, خدمات بیمه را رایگان به شهروندان خود ارائه خواهد داد.

این با اندیشه کاپیتالیسم که می‌گوید هر کس بایستی خود با سرمایه خود برود خودش را بیمه کند دگرسانی دارد.